KAHAPON, NGAYON AT BUKAS

KAHAPON

Ang BAYAN ko’y punong puno ng lumbay

Sa lahat ng bagay ay salat maging sa yaman

Nagkasyang samyuin, halimuyak ng bulaklak sa parang

Puto’s naman ito ng luksa’t pugad ng panglaw.

Inakalang ito’y isang libingan lamang

Ng kawalan ng pag-asa’t inasam na tagumpay.

Mangyari, Kahapon

Wari ba ako’y nalason.

NGAYON.

Nakabangla sa mga mata ang proresibo

Sa mata’y ligayang handog ang nakikita

Libingan ng kahirapan hinukay ang pag-asa

Umusbong ang halamang pugad ng ginhawa;

Nguni sa pakiwari ba’y ito’y maliit pa

Para sa BAYANG minahal ko’t sininta

Papaano, Ngayo’y

Nakamtan ang layong ginhawa.

BUKAS

Sino ba kaya ang makatatatap

Sa inaaning pag-ulad ay hindi magwawakas?

Ang BAYAN ay tila lunday ng dagat

Na inaamihan at hinahabagat;

Itong aking BAYAN ay isang palanas

Na nabibinhian ng lungkot at galak

Bukas, harapin ang nakaambang panganib

Kakayanin ba natin?

KAHAPON, wari ko’y nalupig ang kahirapan

Sa tuktok ng bundok sa silangan ang araw ay sumiwang

Madilim at makapal na ulap ay naparam

Sumambulat na liwanag, bayan ko’y tinanglawan

Init ay dumamapi sa balat ay bumukal.

butil ng pawis hatid ay hapdi sa mata’y may hilam

yumakap sa pag-asa, Diyos ang pinagkunan

ng tiwalang makakamtam, tagumpay na inasam

NGAYON, nais mong bilangin mga bituin sa langit

Sapagkat nakamtan na ang kinang na hatid

Sa BAYANG umasang ang pag-asay hindi ipagkakait

Nang makamtan, biglang nasilaw, sa kaban ay nangumit

BUKAS, matalinong pagpapasya ang dapat na ihatag

Alaming lubos ang hatid ng BUKAS

Huwag palilinlang sa mga taong likas

ang kasakiman sa sarili’y walang humpay, walang wakas