SA PAGLUBOG NG ARAW

Nagbukang liwayliway, sumungaw na ang araw

Titigan mo itong may pag-asang natatanaw

Sa karukhaan maging sa dalita’t lumbay

Nang mapawi, ang mga luhang nakakahilam

Ingit mo ang mga labi kahit na ito’y pilit

Humalakhak ka ng husto, walang patid

Ang mga halakhak mo ay iyong iparinig

Kahit na ang mga ito ay huwad at pilit

Maantak man ang hatid ng sugat sa puso

Ikaw’y ngumiti nang buong pagsuyo

Maging ang pintig ng diwang isip

Ay tumugil sa gitna ng hirap at pasakit

Hamot kahiman dayaing pasumandali,

Damdami’t puso, ay diwa mong iwi

Hayaang tawagin sinungaling ang sarili

Kung ang kalungkuta’y hindi makandili

Sa paglubog ng araw ipagsama ang kalungkutan

Maging ang isang libong pagdurusa’t kahapisan

Dalhin ang mga ito’t ipagsama sa paglisan

Kahit bahagya ito’y mapalis, maparam.

Sa iyong pag-idlip sa kalaliman ng gabi

Baunin mo sa panaginip ang lahat ng pasakit

Igapos ang mga ito sa karimlan ng mahigpit

Nang sa paggising wala na ang hapdi sa dibdib