ANG ULAP

Naroon, sa kalawakan ang makapal na ulap

lunday ka nyaring laksa-laksang pangarap,

sa walang hanggang langit naroo’t naglalayag,

sa lundo ng iyong dibdib sadyang mabusilak.

Tila bulak ang kulay mo puting kay busilak

dala mo’y hamog, bubuhay sa lantang bulaklak.

Kong ako’y sasakay sa makapal na ulap,

dalhin mo ako sa aking mga pangarap?

Nais kong pitasin bituing nagniningning.

Nais mahagkan mukha ng buwang malimlim

Nais kong malaman lihim nitong araw,

na nagbibigay init sa santinakpan

Sa aking pagsakay akoy iyong dalahin,

sa tuktok ng kalangitan pagsusumamo’y mandin.

Igawad ang habag, O Diyos na Maawain!

na tugunin ang panambitan nitong abang alipin

Kung ika’y babagsak sa tigang na kapatagan,

ibaba mo ako sa matayog na kabundukan,

ang lamig ng tubig mula sa kalangitan

pampawi sa katawan kong nadarang

sa apoy ng kalungkutan.

Itong abang alipin na Diyos na Mahabagin

puso’y ilalaan maging ang aking kamatayan

mga gawang mabubuti pagsusumamo

sa Iyo’y ibilang, ng hindi ako maging talunan

sa pagdating ng Araw na ako’y Iyong huhusgahan.